40

Op 19 juli is het zover, de magische 40 grens wordt gepasseerd. Al jaren probeer ik wanhopig te ontkennen dat ik ga behoren tot de 40ers, sterker nog ik heb het passeren van de 30 drempel nog maar amper geaccepteerd. Helaas komt nu met rassé schreden de waarheid dichterbij en is er geen ontkomen meer aan, anders dan sterven voor die tijd. Daarin is mijn overlevingsinstinct toch nog iets groter dan de angst over de 40 drempel te moeten stappen.

In mijn werk als Directeur hoor ik al jaren bij de “jonkies” de gemiddelde leeftijd van bestuurders ligt over het algemeen wat hoger. Dit was ook één van de redenen dat ik me nooit echt thuis heb gevoeld op netwerkomgevingen op dat nivo. Iedereen om me heen was een stuk ouder, dat geeft niet zolang het over “business gerelateerde” zaken gaat, maar zodra je het over andere passies hebt merk je toch een soort van generatieverschil. Dit maakte natuurlijk wel dat ik steeds in een soort identiteitsconflict zat, de jonge hond, of de wijze bestuurder.

Toen ik jaren geleden voor mijn boekenlijst het boek van Kees van Kooten “40”  las, was ik een jaar of vijftien. Het boek bestaat uit drie verhalen waarvan het tweede “Prostatites” heet. Sindsdien heeft 40 worden altijd synoniem gestaan aan prostaatklachten. Ik betrap me er dan ook op, dat iedere keer als ik naar het toilet ga, er een rilling over m’n rug loopt bij de gedachte dat gewoon plassen opeens veranderd in een helse branderige pijn. Tot op heden is het gelukkig alleen bij een vluchtige gedachte en een weeïg gevoel gebleven.

Tegenwoordig wordt ik wat meewarig aangekeken wanneer ik het heb over “een jonge vent, net als ik” , ik kom meer en meer bestuurders en ondernemers tegen van mijn eigen leeftijd, ik ben bijna te oud voor de Linked-in Group “Young Presidents”. Op het circuit wordt me het snot voor de neus gereden door jochies van vijftien jaar in de “TalentCup” …. Kortom….. 40!

Acceptatie en berusting is het enige dat blijft. Af en toe een nawee door met de Supermotard als een puber op het achterwiel de straat uit te rijden, iets te jeugdig kleden met petjes en hoodies, maar dat is het dan ook.

Niets geeft de veranderende tijdsgeest beter weer als muziek. Nu heb ik altijd al een voorliefde gehad voor muziek uit een tijd die in mijn ogen spannender was dan de tijd waarin ik leefde.  Af en toe staat er in het heden een bandje op, die dat verleden van revolutie, rebbelie en anarchy weer een beetje doet ademen. Zo ook “the Black Crowes”.

In 1990 toog ik met vriendin en vrienden naar Pinkpop in Landgraaf. Tijdens de wandeling van de camping naar de draf-en renbaan hoorden we de klanken van de openingsact.De jaren 60 invloeden van Southern-Rock gemengd met blues invloeden en de geweldige stem van  Chris Robinson brachten ons meteen in Woodstock sferen. Voor mij werd dit het jaar van “Shake Your Moneymaker” één van mijn nu nog favoriete albums. We voelden ons jong, verbonden en schreeuwden mee met teksten over het harde leven. Wij konden de wereld aan!

Nu, jaren later, kondigen the Black Crowes hun afscheidstournee aan. Op 18 juli komen ze in Paradiso Amsterdam. De avond die voorafgaat aan de dag waarop ik 40 wordt. Samen met mijn huidige vriendin Linda, mijn oude vrienden Simone en Gerben en wat anderen gaan we er naar natuurlijk naar toe, de symboliek druipt er af.

Simone en ik zijn even oud, maar dan ook precies even oud ook zij wordt 40. We hebben samen op de kleuterschool en middelbare school gezeten en we hebben samen het eerste optreden van the Black Crowes in Nederland gezien en gaan nu op de valreep van onze jeugd het afscheid van één van mijn favoriete bands beleven.

Ik betrap me er op dat het allemaal wat melodramatisch klinkt, want eigenlijk heb ik er ontzettend veel zin in. Het grote voordeel van wat ouder zijn, is dat je momenten die echt de moeite waard zijn veel intenser wilt beleven. Een belevenis die je als een referentie met je meedraagt en waar je de rest van je leven wat aan kan hebben door het terug te beleven. Ik heb nu al kippenvel!

Niets kan mij die avond gebeuren, ik ga genietend mijn 30er jaren uit! Terwijl ik dit blog, flitst er een beeld door me heen. Enigszins beneveld door de drank en intensiteit van het concert loop ik nog even naar het toilet voor we weg gaan, terwijl ik mijn behoefte doe in de pot en de muziek nog nagalmt in mijn oren  trekt er opeens een branderig gevoel door mijn lendenen richting mijn kruis...